24 Серпня, 02:00
7 на хв читання

Jak zamienić doświadczenie zawodowe w konkretny temat kursu, oddzielić to, co niezbędne od tego, co zbędne i zaprojektować końcowy rezultat dla studenta
W WeStudy radzimy rozpocząć tworzenie kursu nie od nagrania wideo, ale od określenia zmiany, którą uczeń będzie mógł zademonstrować po szkoleniu.
Ekspert wie znacznie więcej, niż potrzebuje jeden program, dlatego głównym zadaniem na początku nie jest zebranie całej wiedzy, ale wytyczenie jasnej granicy.
Sformułowania „kurs marketingowy” czy „wszystko o zarządzaniu” nie wskazują, do kogo program jest adresowany i co dana osoba ukończy. Autor stara się dodać historię branży, dziesiątki narzędzi i wszystkie możliwe wyjątki. W rezultacie produkcja jest opóźniona, a uczeń gubi się wśród materiałów.
Zawęź temat do sytuacji: nie „finanse biznesu”, ale „budowanie miesięcznego harmonogramu płatności dla małej firmy”. Konkretne zadanie od razu określa niezbędne przykłady, poziom wyjściowy i kryterium końcowego wyniku.
Zapisz typowe życzenia klientów, procedury pracy, błędy nowicjusza, własne wzorce i rozwiązania, które powtarzasz. Nie zamieniaj tej listy w program. Najpierw określ, które elementy prowadzą do jednego praktycznego rezultatu, a które należą do innego produktu.
Przydatne jest oddzielenie trzech warstw.
Pierwsza to wiedza obowiązkowa, bez której działanie jest niebezpieczne lub niemożliwe.
Druga to praktyka, która kształtuje umiejętność.
Trzecia to materiały referencyjne, do których student będzie wracał w miarę potrzeb.
Zmniejsza to objętość głównych lekcji bez utraty głębi.
Punktem wyjścia nie jest tylko „nowicjusz”. Określ, co dana osoba już wie, do jakich danych lub narzędzi ma dostęp i w jakiej sytuacji wykorzysta tę wiedzę.
Punkt końcowy musi być możliwy do zaobserwowania: przygotowany dokument, przeprowadzona procedura, odbyte spotkanie lub skonfigurowany proces.
Pomiędzy tymi punktami umieść decyzje, które student musi nauczyć się podejmować. To one tworzą moduły. Jeśli krok nie ma wpływu na wynik i nie zapobiegnie błędowi krytycznemu, przesuń go do bonusu lub usuń.
Przeprowadź kilka rozmów z potencjalnymi uczestnikami. Nie pokazuj pięknej nazwy, ale opis zadania, wynik, przybliżony nakład pracy i format praktyki. Zapytaj, czego już próbowali, gdzie zatrzymali się i jakie dowody pomogą zaufać programowi.
Po rozmowie utwórz mały pilotaż: jeden moduł lub warsztat praktyczny. Obserwuj, jakie wyjaśnienia są naprawdę potrzebne, a co ekspert uważa za oczywiste jedynie na podstawie doświadczenia. Pilotaż często skraca przyszły program, jednocześnie go wzmacniając.
Przed dodaniem nowej lekcji zadaj trzy pytania: czy pomaga to w osiągnięciu założonego rezultatu, czy jest to konieczne na tym etapie i czy można je zastosować w praktyce. Jeśli odpowiedź brzmi nie, materiał nie powinien wchodzić na główną ścieżkę.
Taki filtr chroni kurs przed niekończącym się rozszerzaniem. Ułatwia to także aktualizację: zespół rozumie, które części są krytyczne, a które można wymienić bez konieczności przebudowy całego programu.
Sformułuj kurs w jednym zdaniu:
„Po programie [konkretna grupa odbiorców] będzie mogła [wykonać obserwowalne działanie] w [rzeczywistej sytuacji]”.
Następnie zostaw tylko treści, które potwierdzają tę obietnicę. W WeStudy możesz najpierw przygotować krótki pilotaż, przetestować go w małej grupie i rozszerzyć program w oparciu o rzeczywiste pytania uczniów.
Twój kolejny krok
Od pierwszego pomysłu do własnej szkoły online. Twórz, ucz i rozwijaj swój projekt z WeStudy.
Rozpocznij za darmo30dni za darmo
Przez 30 dni korzystaj bezpłatnie ze wszystkich funkcji